קײן שום טריקן קענען שוין נישט פֿאַרהאַלטן דעם דינאַמישן דראַנג צו די װאַלן, כאָטש די גרעסטע מערהײַט פֿון דער באַפֿעלקע רונג אין ישראל האָט זיי נישט געװאָלט.

יעדער נײַער פּרעמיער־מיניסטער קומט מיט גראַנדיעזע פּראָיעקטן און מיט הבֿטחות, װאָס װעפּן זיך אויס מיטן ערשטן פֿאַרמעסט מיט אונדזער פּאָליטישער װירקלעכקייט. יעדער נײַ־געװײלטער מדינה־פֿירער גלײבט, אז ער װעט אויסהאַלטן די גאַנצע פֿיר־יאָריקע קאַדענץ פֿון דער כּנסת - אָבער קיינער פֿון די מנהיגים אין די לעצטע יאָרצענדליקעיר האָט דאָס נישט באַװיזן צו דערגרייכן - און אַזוי אויך נישט דער איצטיקער פּרעמיער אהוד אָלמערט, װעלכער האָט װי אַן אַקראָבאַט אויף דער שטריק מצליח געװען איבערצולעבן אַזוי פֿיל שטרויכלונגען, אָנהײבנדיק פֿון דער װינאָגראַד־קאָמיסיע ביז דעם איצטיקן סקאַנדאַל אַרום זײַנע חטאים פֿון אַמאָל.

אין מדינת ישראל גיט זיך אָבער קיינעם נישט איין צו דערפֿירן די מלוכישע שיף צו די ברעגן פֿון שלום. דאָס געשעט אויך איצט מיט אָלמערטן גראָד װען די מדינה שטייט פֿאַר די סאַמע גוֹרלדיקסטע אַנטשײדונגען - פֿון איין זייט אין איר שװערן קאַסאַמען־געראַנגל מיטן "כאַמאַס" אין עזה, און פֿון דער אַנדערער זײַט אין מיטן די שלום־געשפֿרעכן מיט דער פּאַלעסטינער אינסטאַנץ און אַפֿילו מיט סיריע.

אָבער - אַז עס הײבן אָן שיסן די קאַנאָנען פֿון דער װאַל־אַגיטאַציע און פֿון איר דעמאַגאָגיע - אַזוי װי די קאַנאָנען פֿון דער מלחמה און פֿונעם טעראָר - דאַן װערן נישט נאַר צעריבן די מאָראַלישע נאַרמעס און העמונגען און עס װערט דערשטיקט נישט נאָר דער קלאָרער געדאַנק, נאָר אויך די גוטע האָפֿענונג.

זאָגן מיר אָבער אַזוי װי אַלעמאָל אויך איצט: אפֿשר װעט דאָס מאָל זײַן אַנדערש...

מיט חבֿרשאַפֿט -

יצחק לודען