איינע פֿון די עיקרדיקע סיבּות פֿונעם אונטערגאַנג פֿון מדינות, װי עס דרינגט אַרויס פֿון דער היסטאָרישער פֿאָרשונג, איז די איבערגעטריבענע זעלבסזיכערקייט און די אַראָגאַנץ, די פֿאַרריסנ־ קייט. דער דאָזיקער אויספֿיר געפֿינט זיך שוין אין דעם ערשטן בוך פֿון דער מיליטעריש־פּאָליטישער געשיכטע - דאָס איז די פֿאָרשונג פֿון טוקידידעס * װעגן דער פּעלאָפּאָנעזישער מלחמה.

די צענטראַלע טעזע פֿון דעם בוך, װאָס איז הײַנט פּרינציפּיעל אָנגענומען בײַ די פֿאָרשער פֿון אַלטערטום זאָגט, אַז אין פֿינפֿטן יאָרהונדערט פֿאַר דער צײַט־רעכענונג האָט זיך אַטען אַנטװיקלט און איז געװאָרן די אויבערגרויסמאַכט פֿון גריכנלאַנד: ס'איז אײַנגעפֿירט געװאָרן אין איר אַ דעמאָקראַטיע (לויט די באַגריפֿן פֿון יענער צײַט) און זי האָט גענאָסן פֿון עקאָנאָמישן פּראָספּעריטי און פֿון אַן אויפֿבלי פֿון דער ליטעראַטור און קונסט. אָבער, צוזאַמען מיט דער הצלחה איז געװאַקסן דער אַפּעטיט, באַגלײט פֿון האַרבע אויסקרומענישן אין לייענען די װירקלעכקייט. אַטען האָט געעפֿנט אַ סעריע מלחמות כּדי אויסצושפּרײטן איר הערשאַפֿט, אײַנשליסלעך