מיכל יאַנקיווסקיס אָפּהאַנדלונג אין פֿאָריקן נומער "לעבנס־פֿראַגן" װעגן דעם בוך פֿון פֿיאָדאָר ליאַס, װעלכער דערציילט וועגן סטאַלינס לעצטע גזירות און זײַן פּלאַן צו דעפּאָרטירן אַלע סאָוויעטישע ייִדן קיין סיביר צו "פּראָדוקטיווער אַרבעט" האָט אויפגעװעקט אין מיר אַ טרויעריקע דערמאָנונג. באַזונדערס װען ער באַמערקט, "אַז די געפּלאַנטע דעפּאָרטאַציע איז נישט געווען קיין אויסגעטראַכטע, ווי מאַנכע מיינען". װיל איך צו דעם צוגעבן, אַז פֿון דער געפֿאַר צו ווערן פֿאַרשיקט קיין סיביר זענען אויך געװען באַדראָט אין יענער צײַט די ייִדן אין פּוילן, און אַז דאָס איז חל געווען אויף אַלע די, וואָס האָבן אַפֿליקירט צו פֿאָרן קיין מדינת־ישראל, װאָס איז דעמאָלט נאָרוואָס געהאַט אויפֿגעקומען. צווישן זיי, הײסט עס, אויך מיך מיט מײַן משפּחה.

מיטן אַנטשטיין פֿון מדינת ישראל האָבן ייִדן, (אויך איך), וואָס האָבן געשטרעבט

זײענדיק דאָ, אין נצרת עלית, אָפּגעריסן פֿון דער ייִדיש־קולטור און פֿון דער ייִדיש־רעדנדיקער סבֿיבֿה

פֿון תל־אביב, ירושלים און די אַנדערע צענטערס פֿון לאַנד, הער איך זיך צו יעדן שבּת אינדערפֿרי צו די רוסישע ראַדיאָ־פּראָגראַמען פֿון "רעקאַ", און דורך זיי האָב איך די געלעגנהייט זיך מחיה צו זײַן מיט די פּראָגראַמען פֿון ייִדישן געזאַנג, װאָס עס דערלאַנגט אונדז די באַגאַבטע זינגערין לאה שלאַנגער.

אויב איך װיל הערן אַ ייִדיש קינסטלעריש װאָרט און אַ גוט ייִדיש ליד, אַזוי װי עס