איך רוף דערמיט אַרויפֿצולײגן אַ חרם אויף דער כּנסתּ.

דער געזעץ־פֿאָרשלאַג, װעלכן עס האָבן דערלאַנגט דער פֿאָרזיצער פֿוּן דער קאָאַליציע (!), דעפּ. זאבֿ עלקין און די פֿאָרזיצערין פֿון דער "קדימה"־פֿראַקציע (!!) דליה איציק, צוזאַמען מיט (!!!) דעפּ. אַריה אלדד פֿון דעם "איחוד הלאומי" באַשטימט, אַז, עס זאָל באַשטראָפֿט װערן יעדער ישׂראלי, װאָס רופט אַרײַנ־ צולײגן אין אַ חרם יעטװעדע ישׂראלדיקע פּערזאָן אָדער אינסטיטוציע, אין ישׂראל אָדער אויף די שטחים. די געזעץ־ברעכער װעלן פֿאַרפֿליכטעט װערן צו באַצאָלן אַ שטראָף פֿון 30 טויזנט שקלים און אַנטשעדיקונג פֿאַר יעדן שאָדן װאָס װעט

מיר ברענגען דאָ אין איבערזעצונג פֿון דעם אָרטיקלפֿון דעם סאָמע קאַמפּעטענטסטן העברעיִשןטעאָטער־קריטיקער, װעלכער האַט ביז איצטזיך באָצויגן פֿײַנטלעך צום ייִדישן טעאָטעראוןפֿלעגט אויסמײַדן צו קומען זען זײַנע פֿאַרשטעלונגען. דאַס מאַל האַט ער זיך געלאַזטצורעדן, איז געקומעןאין "ייִדישפּיל" און איז געװאַרן באָצויבערט פֿוןדער "מגילה". אַט װאַס ער שרײַבט אין "הארץ":

איך װײס אַז דאָס לײגט זיך נישט אויפֿן שׂכל, אָבער לויט מײַן זיכּרון איז עס דאָס ערשטע מאָל װי איך זע די דאָזיקע יצירה אויף דער בינע, כאָטש איר געשיכטע איז מיר גוט באַקאַנט. קודם כל בין איך זיך מודה, אַז איך בין געװאָרן פֿאַרכאַפּט פֿון דער שפּראַך, װאָס פֿאַרכּישופֿט מיט דער פּשוט־ קייט פֿון דער אײנציק־אַרטיקער ייִדיש־װעלט פֿון איציק מאַנגער, דעם ייִדישן לעבן אין אייראָפּע פֿון פֿאַר דער צװײטער װעלט־מלחמה, און פֿון דער קאָליריקער װעלט פֿון דער "מגילה". אַפֿילו װער עס פֿאַרשטייט נישט קײן ייִדיש קען נישט זײַן ער זאָל נישט נתפּעל װערן פון אַזאַ איבערגעזעצטן פּאָעטישן אויסדרוק, װי: "דער אָװנט איז בלוי װי אַ תּפֿילה", אָדער זאָל בלײַבן גלײַכגילטיק צום געזאַנג פֿון ושתי