איך האָב אַמאָל, שוין אַװדאי מיט אַ דרײַסיק אָדער פֿערציק יאָר צוריק, אַרײַנגעשטעלט אין מײַנעם אַן אַרטיקל פֿאַר אַ ייִדישן זשורנאַל, אין אַ רעמל, דעם סלאָגאַן פֿון דעם פֿרוכטן־מאַרק: "קויף דעם שלום הײַנט, װײַל מאָרגן װעט ער װערן טײַער".

אין קעגנזאַץ צו די פֿרוכטן אָדער אַנדערע סחוֹרות אויפֿן מאַרק, איז דער שלום פֿון תּמיד אָן געװען אַ טײַערע סחוֹרה, װאָס האָט אויך נישט געליטן, און לײַדט נישט, פֿון קיין אינפֿלאַציע - חוץ דעם אַבסטראַקטן באַגריסונגס־ און געזעגענונגס־װערטל "שלום", װאָס איז דװקא ביליק און "געניסט" גראָד יאָ פֿון דער אינפֿלאַציע. אָבער אויב עס רעדט זיך װעגן דעם באַגריף "שלום" װי דעם קעגנזאַץ צו מלחמה, און אויב מיר ווילן דאָ אָנווענדן דאָס באַקאַנטע בליצװערטל "בעסער שפּעטער אײדער קײַנמאָל נישט" - איז

מען דאַרף האָבן אַן אײַזערנעם געדולד און אַ סך פֿרײַע צײַט, און מע דאַרף איבערבלעטערן די צײַטונגס־קאָמפּלעטן און די צענדליקער-טויזנטער צײַטונגס־קעפּ פֿון די 62 מאָל 365 ( = 22.630) טעג זינט דעם אויפֿקום פֿון דער מדינה, כּדי צו קענען ענטפֿערן אויף דער פֿראַגע, מיט װעלכער מיר האָבן באַטיטלט דעם איצטיקן מאמר. אײנער אַזאַ געדולדיקער פֿאָרשער האָט אויסגערעכנט, אַז זינט דעם אויפֿקום פֿון דער מדינה זײַנען דורך די 32 רעגירונגען אַדורכגעלאָזט געװאָרן 32 געלעגנהייטן, אָדער "פֿענצטערס פֿון געלעגנהייטן", װאָס האָבן זיך געהאַט שמעלער אָדער ברײטער צעעפֿנט אַרײַנצולאָזן דעם מלאך פֿון שלום - און האָבן זיך יעדעס מאָל צוריק צוגעמאַכט ביז צו דער קומענדיקער געלעגנהײַט.

צװישן אָט די פֿאַרפּאַסטע געלעגנהייטן לעבט און אַנטװיקלט זיך די מדינה אין אַ מין גן־עדן פֿון נאַראָנים, װי מען װאָלט נישט אונדז געמײנט, לעבנדיק מיט דער גאװה פֿון דעם זעקסטאָגיקן נצחון און פון דער הצלחה אין אַנטעבע, און

איך האָב אַמאָל געהאַט באַקרוינט מײַנעם אַ מאמר מיטן קעפּל: "צװישן עטיק, עסטעטיק און קאָסמעטיק", און כ'האָב אויף אַ פּראָװיזאָרישן אופֿן אַרויסגעבראַכט דעם מהות און דעם צוזאַמענהאַנג פֿון די דרײַ קאַטעגאַריעס